Mijn naam is Marina en ik ben op 22 april 1986 geboren in een klein dorpje in Limburg. Samen met mijn ouders en oudere broer. Toen ik zes was hebben wij als gezin een pittige tijd doorgemaakt. En daarbij verhuisde wij naar een klein dorpje onder de rook van Roermond. Ik kwam op een andere basisschool en voelde mij daar vanaf het begin af aan niet thuis. Dit resulteerde in jarenlange pesterijen. Ik wist ik al vanaf een jonge leeftijd dat ik mijn eigen boontjes moest leren doppen, want back up van anderen kreeg ik niet. Ik besloot dan ook de keuze te maken om naar een middelbare school te gaan waar ik niemand kende. Een nieuwe start. Als ik nu terugkijk op mijn leven dusver spelen die twee woorden wel een belangrijke rol en heb ik een “nieuwe start” meerdere malen toegepast.

Na de middelbare school ging ik de opleiding volgen tot verpleegkundige. Een ontzettend leuke tijd en één waar ik mij voor het eerst op mijn plek voelde. In mijn laatste jaar mocht ik op buitenlandse stage. Ik kwam in Antwerpen terecht en dit was voor mij een geweldige tijd. De vrijheid, de zelfstandigheid, ik voelde dat ik er klaar voor was. Klaar om mijn eigen leven te regisseren. Ik vond dan ook na de opleiding een baan in Eindhoven. In December 2007 besloot ik om Limburg achter mij te laten en te verhuizen naar Eindhoven.

In 2010 leerde ik tijdens een avondje op stap in Eindhoven Richard kennen. Zoals je in de blog van Richard kunt lezen hebben wij samen veel meegemaakt op het gebied van werkloosheid en burn out´s. Voor mij Maart 2018 een moment die achteraf leidde tot bezinning. Na de wedstrijd die Richard en ik samen in 2016 hebben gedaan had ik voor mijzelf besloten dat ik nogmaals een wedstrijd wilde doen. Alles liep op schema. Er was nog een week te gaan. Maar sinds enkele dagen had ik continue last van hoofdpijn. En wat ik ook aan pijnstilling nam, de hoofdpijn ging niet weg. Maar voor een paar dagen negeerde ik deze klachten. Ik was immers niet iemand die snel naar de huisarts ging. Ik denk dat veel verpleegkundige zich hierin zullen herkennen.

Maar alles veranderde op Zaterdag 3 maart. Ik werd wakker en voelde dat er iets niet klopte. Ik had rechts geen zicht meer, voelde mijn lijf aan de rechterkant niet meer en bleek niet meer te kunnen praten, althans wat eruit kwam, daar was geen touw aan vast te knopen. Gelukkig was Richard enorm alert en heeft geen moment getwijfeld. In het ziekenhuis bleek het een bacteriële meningitis (hersenvliesontsteking) te zijn. En zeker ook voor iemand van mijn leeftijd enorm gevaarlijk. Ik kreeg 6 weken lang antibiotica via het infuus, maar gelukkig mocht ik na 11 dagen in het ziekenhuis de rest van de kuur thuis afmaken.

Een jaar lang heb ik erover gedaan om te revalideren. Dit hield in het opbouwen van de prikkelverwerking. Uren werk opbouwen en leren omgaan met de vermoeidheid en de hoofdpijn. Ik heb toen geleerd hoe belangrijk een positieve mindset is. Dit heeft mij enorm geholpen in het herstel. Ik was immers vastbesloten om volledig te herstellen. En dat is mij gelukt. Maar in mijn hoofd bleef ook dat wedstrijddoel hangen, dat doel dat ik niet had afgemaakt. En dat is iets wat niet bij mij past, waar ik aan begin dat maak ik af.

In December 2019 heb ik alsnog die wedstrijd kunnen doen, met Richard als coach. Ik ben ontzettend trots op deze prestatie. Het ging namelijk niet om het behalen van een prijs, maar om de weg ernaartoe. En daar werd ook weer duidelijk dat Richard en ik het meest in onze kracht staan als wij samen werken naar hetzelfde doel.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *